حتما شما هم به دلیل ایرانی بودن جزء آن دسته افرادی هستین که مدام از دیگران به خاطر رفتارشون، به خاطر سنگ اندازی، به خاطر بی توجهی و به خاطر گرون فروشی کاراشون می نالید. نمونه بارزش زمانی هست که وارد یک اداره دولتی می شین. برای یک امضای کوچک صد بار بالا و پایین رفتن آخرشم وقت نماز و ... .
ولی این خصلت همه ماست. مگر ما کارهای دیگرون رو راه می ندازیم که این انتظار رو از بقیه داریم. یک نگاهی به شغل خودتون بندازید. تا می تونید از زیرش در میرین. به هزار و یک دلیل، یک کار کوچیک رو طولش می دین و هزینه بیشتری طلب می کنین. چه مهندس، چه دکتر، چه راننده اتوبوس، چه کارمند اداره، نجار، بساز بفروش، داروخانه، تعمیرگاه، استاد، دانشجو ... خلاصه از صدر تا ذیل مثل همیم. نمی گم که آدم درست نداریم ولی قبول کنیم که کم داریم خیلی کم. پی اینهمه از همدیگه ننالین.

 

 

یکی از بدترین ویژگی شرکت های سینمایی (که بیشتر تو کار تیزر و تبلیغات هستند!!) نوع برخورد با کارآموزان و تازه کاران است. خودبالاتربینی کسانی که به قول خودمونی چیز زیادی در چنته ندارند برای من یکی قابل تحمل نیست. به جای آنکه کار یادت بدن به عنوان کارگر فنی ازت استفاده می کنن. این درست نیست. به همین دلیل تصمیم گرفتم نرم و این یعنی شرایط بدتر چون بدون رفتن برگه کارورزی منو امضا می کنن!

و این یعنی شرایط بدتر

نمی دونم تا حالا دقت کردین یا نه: یک فیلمی، سریالی، خبری، خلاصه یه برنامه ای وقتی از رسانه های دیداری و شنیداری مختلف پخش می شه تأثیرات متفاوتی می ذاره. مثلا فیلم های سینمایی وقتی از پرده سینما پخش بشه با وقتی که از تلویزیون پخش بشه، تفاوت داره. منظورم از تفاوت، در واقع تأثیری است که بر مخاطب می گذاره. حتی در پخش از تلویزیون هم، اینکه در کدوم کشور باشه، این ور آبی باشه یا اون ور آبی تفاوت فاحشی داره. فکر می کنم این تأثیر فضا (اتمفسر محیط) بر رسانه هست که باعث می شه درک و واکنش ما متفاوت باشه.
آنچه که مشخص است پخش یک فیلم در سینما تأثیرگذارتر از تلویزیون هست برای همین در اروپا و غرب سینماها رونق زیادی دارند.

 

به این عکس ها نگاه کنید تا راه های کسب محبوبیت یک سیستم منزجر را دریابید!

...