ماجراهای جالب

فردی که با دزدیدن شعر شعرای قدیم و جدید و رفتن به جاهایی که با آن شاعر آشنا نیستند برای خود محبوبیتی دست و پا کرده.

یک ایران شناس که در آستانه مرگ قرار دارد به همراه پسر خود به ایران می آید تا برای آخرین بار تمام ایران را بگردد. از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب. و سرانجام در پاسارگاد می میرد. (تولید به زبان انگلیسی)

داشتم در مورد میکل آنجلو آنتونیونی جستجو می کردم، به یک نکته جالب برخوردم. نکته ای که اگرچه بسیار ساده است اما جواب سوالی هست که چند سالیه ذهنم رو مشغول خودش کرده. اینکه چرا ما با فیلم های دهه 40، 50 و 60 میلادی نمی تونیم هیچ ارتباطی برقرار کنیم و این همه تعریف و تمجید از این فیلم ها و کارگردان هاشون برامون نامأنوس است؟
جواب خیلی ساده است: چون ما اون فضاها رو در کشورمون نداریم. اون شهرها، اون معماری، اون طرز زندگی، حتی مسائل جنسی اون فیلم ها. ههچ کدوم از این ها در زندگی ما وجود نداره. خوب طبیعیه که درک نکنیم.
اما یه سوال مهم تر. اون ها با اون سینما تونستند جهان رو تسخیر کنن. سینمایی که منبعث از فرهنگشون بود. منظورم اینه که ما که یک فضای دیگه ای رو داریم و یک فرهنگ دیگه ای. اصلا چرا ما باید به سبک اون ها فیلم بسازیم. خوب چرا ما نباید بتونیم سینمایی بسازیم که این فرهنگ رو جهانی کنه؟ چرا ما نتونیم فضای زندگی ایرانی (نه امروز که همش وارداتی است، بلکه دیروز که اصالت داشت) رو به تصویر بکشیم و جهانی کنیم؟ چرا؟ چرا ما نباید بتونیم قاعده بسازیم؟ و سبک؟ یعنی باید همیشه همون راه رو ادامه بدیم و خودمون رو تطبیق بدیم. هیچ راهی وجود نداره؟ به گمانم در جهانی به این وسعت (فکر و اندیشه) حتما راهی هست.

امروز امتحان میان ترم گرفتم. جالب اینجاست که وقتی به یکی از هم کلاسی های خودم سوالات رو دادم نتونست جواب بده. مونده بودم اینا که یک مقطع هم پایین تر هستند چه جوری می خوان جواب بدن.
این امتحانات ما چقدر استاندارد هست یا اصلا درس دادن ما چقدر استاندارد هست، همه می دونن. تازه رشته ای مثل تصویربرداری که تجهیزات هم می خواد و باید مدام کار عملی صورت بگیره. اما کو؟ برای همین باید در نمره ارفاق کرد و زیاد سخت نگرفت. ولی خیلی خوبه که تمام چیزهایی رو که یاد گرفتی بتونی یه مرور اساسی کنی. برم برگه ها رو تصحیح کنم. بای بای