حالا شدیم مدرس. در یک مرکز مهارت آموزی سینمایی. نمی دونم چرا دلم می خواد هنوز نرفته زودتر تموم بشه. اکثرا شاغل هستند و فقط یک مدرک دیپلم می خوان. برای خودم این فایده رو داره که بخشی از مطالب ترم های پیش رو می تونم دوره کنم. و برای کنکور آماده بشم. البته اگه رشته ما (فیلم سازی) تا آخر امسال بیاد.

 

"منجی در اتاق 39 ویزیت می کند"، خوب بود. سالن 160 نفری حوزه هنری تکمیل شده بود. و این برای بازیگر تئاتر بسیار مهم است. در ایران بلیط فروشی برای تئاتر به آن معنا نداریم و اکثر کارها رایگان است و پولی از ارشاد یا حوزه هنری می گیرند. البته ارشاد برای کارهای خودش پول خوبی می دهد. در تهران هم بیش تر برای معروف ها مثل بهرام بیضایی، سمندریان، پری صابری و رحمانیان بلیط فروشی می شود. خودم ندیده ام اما می گویند حتی در تئاتر فجر در سالن ها 10 تماشاچی پیدا می شود.
و اما داستان مربوط به یک دکتر روانپزشک بود که بیماران خود را که از عذاب وجدان راحتی نداشتند، خلاص می کرد (می کشت). و البته بیمار آخری (که وجدان خودش بود).
تا یادم نرفته بگم که این البته تئاتر نبود. بلکه نمایش خوانی بود. بازیگران می نشینند و از روی نسخه و گرفتن حس پیام خود را منتقل می کنند.
این نمایش چند تایی هم سکه برده بود.

 

امشب قراره که برم دیدن تئاتر (برای اولین بار در عمرم) .به دعوت یکی از دوستان یعنی کارگردان این کار. ببینیم اولین تجربه چطور می شه. براتون می نویسم.

 

 

من فکر می کنم اگر دایی با این تیم صعود کنه به جام جهانی ما خیلی کیفور می شیم. چون انتقام بزرگی از خیلی ها گرفته و اون ها رو دعوت نکرده. چون اصولا دیکتاتوری رو دوست داره و الآنه اونجا حکومتی تشکیل داده. و نیز می دونیم که دیکتاتورها وقتی موفق بشن مردم رو خوشحال کنن، خیلی محبوب می شن.

 

از یک طرف گفته می شه که در تابستون فقط باید ترم 8 هفته ای برگزار کرد. از طرف دیگه خودشون اجازه می دن که ترم 16 هفته ای در تابستون برگزار بشه! ما می خواهیم با این نصف قانون ها به کجا برسیم؟ چرا همه چیز با صحبت کردن حل می شه. اصلا این نکته مثبته یا منفی. به نظر شما می شه از دید مثبت هم به قضیه نگاه کرد؟

 

 

و سپس هیچ کس نبود