هرچند نمي توان تمام اهميت و ارزش سبك هاي هنري غربي را كتمان كرد (ببينيد پرسپكتيو در تابلوي موناليزا چه اهميتي دارد و نيز مي دانيم كه در نقاشي مينياتور ايراني بعد نداريم) اما مثل هميشه نميدونم چرا در نظر من بي ارزش هستند. واقعا نمي دونم. شايد "ميراث از دست رفته" باعث اين جهت گيري فكري نه چندان درست شده. يعني فكر مي كنم با اين ميراث كهن و باارزشي كه داريم چرا بايد به دنبال يادگيري هنرهاي ملت هاي ديگر باشم.

نمي دونم چرا احساس مي كنم در حال حاضر بهترين دوست من اين دوربينمه!